خیلی چیزها رو نداشتم

خیلی چیزها رو هنوزهم ندارم

.

.

.

.

به داشته های دیگران ، سعی کردم که حسادت نکنم

اما امشب

آره ، اعتراف میکنم

من حسادت کردم

در آستانه سی سالگی

به  داشتۀ تو

تو که هیچ ندانی که چه داری....... شاید

اشکِ آن شب لبخندِ عشقم بود.

□

قصه نیستم که بگویی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که ببینی
یا چیزی چنان که بدانی...

من دردِ مشترکم
مرا فریاد کن.

□

درخت با جنگل سخن می‌گوید
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می‌گویم

نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ریشه‌های تو را دریافته‌ام
با لبانت برای همه لب‌ها سخن گفته‌ام
و دست‌هایت با دستانِ من آشناست.

در خلوتِ روشن با تو گریسته‌ام
برایِ خاطرِ زندگان،
و در گورستانِ تاریک با تو خوانده‌ام
زیباترینِ سرودها را
زیرا که مردگانِ این سال
عاشق‌ترینِ زندگان بوده‌اند. 

□ 

دستت را به من بده
دست‌های تو با من آشناست
ای دیریافته با تو سخن می‌گویم
به‌سانِ ابر که با توفان
به‌سانِ علف که با صحرا
به‌سانِ باران که با دریا
به‌سانِ پرنده که با بهار
به‌سانِ درخت که با جنگل سخن می‌گوید

زیرا که من
ریشه‌های تو را دریافته‌ام
زیرا که صدای من
با صدای تو آشناست.

 احمد شاملو

لعنت به ما ...

لعنت به مبارزه

میشه مبارزه ای در کار نباشه ؟

   احمقانه ترین قسمتش همین جاست

چون، ما خوانده شده نیستیم، بلکه خواهانیم

                                                و از قبل بازنده

و می بازیم

           چاره کار نیست 

                              فرقی نداره واسه یه متوفا باشه 

یا 

  خاطرات

یا 

.........